რკინის აკვანი


დღეს დილით მე და ჩემი ძმაკაცი სასაფლაოზე ვიყავით გასულები. 
იცით რა ვნახე? 
რკინის აკვანი პატარა საფლავზე. წაქცეული ქვა, ბალახი და დიდი ხნის, დაჟანგული აკვანი.
ნანახი მთელი დღე არ ამომდის თვალ-გონიდან. 
ნეტა როგორი ბავშვი იყო? 
ლამაზი თუ იყო? 
იქნებ უზნეო და მტირალა? 
როგორ იცინოდა?

- დღეს დავლიოთ? - მეკითხება. უფრო სწორად, მთავაზობს. 
გვიანი მარტის გრილი საღამოა. 
გრილი, მოღუშული და ქარიანი, - ერთი სიტყვით, მეტად მარტისტული. 
მასთან ავდივართ. 
მე ვასხამ. სახლის არაყია. მძიმე, ანუ ჩვენებურად - გრადუსიანი. 
-... გიყვარვარ ხო? 
ჯერ ოთხი თუ ხუთი "რიუმკა" გვაქვს მიღებული. 
"რა კითხვაა?" 
მეღიმება, თუმცა მალევე მეცვლება სახე და წარბებს ვკრავ. ფიქრი წამით შორეთისკენ  მიტაცებს. განა გაბრაზების, ან რამე მსგავსი, არა, ეს გააზრების ფიქრია. 
- მიყვარხარ, შეჩემა. აბა, რაა. როგორ შეიძლება, არ მიყვარდე, შენ ხომ ჩემი ბავშვობა ხარ. 
ასე მივმართავ ჭაღარაშერეულ ტრუსიკის ძმაკაცს, ვდგები, მაგიდას ვუვლი და ვეხვევი.
ცალ ხელს და ტანს ტლანქად მაგებებს. ალბათ არ ელოდა. 
ვეხუტები და თვალზე ცრემლი მადგება.
0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2024

@ კონტაქტი