*ლურჯი ფერია*

დამრჩა ოცნება და მოთმინება…
მაგრამ ჭაბუკი ვეღარ ვფრთიანობ
რაღას ითმინონ შენზე რითმებმა?
რაღას ითმინონ..! ხომ ვრითმიანობ?

ფრთა მოტეხილი როცა ფრთიანობს,
როცა მას, ამაყს, შიში ვერ ატანს,
და საუცხოოდ ლამაზთმიანი…
რად მაძლევს თითქოს თვალებით ლაწანს?

არ ქედმაღლური ფიქრი ეტევა…
შენ კი დამღალე, სხვისი ჯერია!
მაშინ იწყება მზერით შეტევა,
როს ასპარეზზე ჩნდება ფერია.