წარსულით გაუცხოება

ვზივარ და ვქრივარ ფიქრის დღენში,
ვზივარ და ვფიქრობ,
და ვფიქრობ...
საათის ციფერბლატი ყოველ წამს ითვლის,
ჩვენი გულებიც ყვებიან ამბავს,
უბავენ მხარ-ბეჭს საათის ტაკ-ტაკს...
ვზივარ და ვფიქრობ
ღამიან ცაზე,
ჩვენსას გულებზე, შავიან თეთრზე,
ვინ გაგვიბედა მწუხრის შემოყრა,
და რადღა ვჩუქნით ერთმანეთს ღიმილს?!
თავის—უფლების ფერები ჰყვავის?
აყვავდნენ ვარდნი, კოკორნი ღამით.
მთვარის ცქერისას, ბზინვარებს ცრემლი...
ცრემლი ნაღვენთი, ზეცის თვალნიდან.
მე როცა ღამით, ვუსმენდი ღამეს,
ღამის ჩურჩულებს, ფიქრების ღამეს.
სახე ცრემლებით რომ სწვავდა ღიმილს
და აღონებდა ცრემლი, დარდიდან...
რატომ დაკარგა ყოველმან ნდობა?
დაკარგა თავი, დაკარგა გული...
დაკარგა სული!..
ცხოვრება დნება საოცრად, ღამით...
მთვარე გვიმზერდა, უცნობად ღამე...


გიუშ სიხარულიძე🖋