ნოდარ დუმბაძეს

ნოდარის ფესვებს რომ მივყვებით წლებით და წლებით,
ჩვენი გურული იუმორით და სხარტულებით,
ჩვენ წინ კვლავ ცოცხლობს ბებია და ზურიკელები,
ილარიონი, ილიკო და ის მთა-ველები,
რომლებიც მუდამ გვასაზრდოებს, გვეალერსება
და გურულების სიყვარულით გული გვევსება.

ნოდარის ნავალ ბილიკებზე ახლა სხვა დადის,
და იმ ბილიკებს, უფლის მადლი, სურნელი ასდის.
„არ გაიწყვიტოთ შუბლის ძარღვი“, ის გვასწავლიდა,
დაგვმოძღვრა ყველა, ამქვეყნიდან ისე წავიდა.

გუბაზეული, ხიდისთავი, ჩოხატაური,
თითქოს სამყარო აქ იწყება, ისმის ხმაური,
უკვდავებაში თუ კაშკაშებს ირგვლივ მუდამ მზე,
ეს სახელი და გვარი არის ნოდარ დუმბაძე.

და რომ სამშობლო ქართული ვაზის ფესვის დარია,
ლოცვას ჰგავს მაინც, ის დაბლარია თუ მაღლარია,
მადლობას ვუხდით ხელაპყრობილი წმინდა მარიამს,
ჩვენი ქვეყანა მართლაც ხომ უფლის შესადარია.
გიხმობთ სუყველას მამულისთვის, ჩვენ ეს გვჭირდება,
ვინც სიყვარულში ნოდარივით შეგვეჯიბრება.

                           გულნარა ჟღენტი