"ჩვენ"
კვლავ ბნელ ოთახში, ბუდას ფორმით ზიხარ საწოლზე, და ხასიათი ბოლო ნაფაზმაც ვერ შეგიცვალა. 108-ე გვერდზე მიტოვებული დოსტოევსკი და... არა, შენ არა, არც მე - "ჩვენ" შეგვეშალა. უხერხულია მივიწყებული წარსულის ძებნა, ახლა სიკვდილი უშენობის ლურჯი ხიბლია. მაპატიე, რომ ისევ შენზე ვწერ წყეულ ლექსებს, რომ სიყვარული პოეტივით არ შემიძლია.
მასალის გამოყენებისთვის, დაუკავშირდით ავტორს.
0 კომენტარი