სამშობლოს მარადიული დიდება

მთებზე მზე ოქროს სხივებს აფენს,
ველებზე ნიავი ჩუმად მღერის,
შენს მიწას წინაპრის კვალი ამშვენებს,
შენს გულში ცეცხლი არასდროს ქრება.
შენს მიწას გმირთა სისხლი ასველებს,
მათი დიდება ცას სწვდება მარად,
მტერი რამდენჯერ მოსულა შენთან,
მაგრამ ვერ გძლია, ვერ გძლია ვერა!
თამარის გვირგვინი ამშვენებს წარსულს,
დავითის ხმალი გვინათებს გზასა,
გმირთა დიდება გვინერგავს რწმენას,
მათი სახელით ვუმღერით ქვეყანას.
შენთვის იბრძოდნენ ჩვენი მამები,
შენთვის ლოცულობდნენ ჩვენი დედები,
შენთვის იწვოდნენ გმირთა გულები,
შენთვის სიცოცხლეს სწირავდნენ შვილები.
საქართველოვ, ჩემო ტკბილო მხარეო,
ჩემო იმედო, ჩემო ფესვებო,
შენ ხარ სიცოცხლის წმინდა საწყისი,
შენით ხარობენ ჩემი ფიქრები.
შენი ენაა საუნჯე ჩვენი,
შენი სიმღერა — გულის ფეთქვა,
შენი დროშა რომ ცაში ფრიალებს,
ქართველის გულში ცეცხლი ინთება.
ვერ წაგვართმევენ წინაპრის მიწას,
ვერ დაგვავიწყებს დრო შენს დიდებას,
სანამ ქართველი სამშობლოს იცავს,
ვერავინ ჩააქრობს მის სიყვარულს.
თუ ქარიშხალი დაგატყდა თავსა,
თუ ცა ღრუბლებით დაიფარება,
შენი შვილი კვლავ შენთან მოვა,
შენი დროშა კვლავ აფრიალდება!
და თუ მკითხავენ: „ვინ ხარ, საიდან?
რა არის შენთვის ეს მიწა-წყალი?“
ვეტყვი: „ქართველი ვარ დაბადებით,
საქართველოა ჩემი სიცოცხლე და ძალა!“

თუ ერთხელ ჩემი გული გაჩერდეს,
თუ ჩემი თვალნი დახუჭოს ღამემ,
ჩემი უკანასკნელი სიტყვა იქნება:
„საქართველოვ, იდიდე  მარად!“