მოთეთრო ლექსი

ქალაქს ეძინა და ქუჩების ქვებზე
წვიმის წვეთები ბრწყინავდნენ ჩუმად,
შორს, რომელიღაც პატარა ფანჯარასთან
ვიღაც წარსულს ელოდა უძილოდ.

ცა ჩამოწოლილიყო ძველ სახურავებზე,
ვარსკვლავებს დაკარგვოდათ თითქოს გზა,
მე მივდიოდი მარტო და გზადაგზა
ჩემსავე ჩრდილს ვესაუბრებოდი კვლავ.

მთვარემ გადმოიხედა მაღლა მდუმარედ,
თითქოს იცოდა ყველაფერი ჩემზე,
და იმ სიჩუმეში შენი სახელი
ისევ ამოტივტივდა ფსკერზე.

ქარმა წაიღო უკანასკნელი სიტყვა,
მაგრამ მისი ექო დარჩა ჩემთან,
ზოგჯერ სიყვარული მაშინაც ცოცხლობს,
როცა ის აღარ არის შენთან.

და გათენდა, მაგრამ იმ დილას
მზესაც თითქოს დაეკარგა ნათება,
მე კი მივხვდი, ზოგიერთი ღამე
ადამიანში მთელი ცხოვრება რჩება.