რაც შემოდგომამ წაიღო

შემოდგომა მოვიდა ოქროსფერი ქარებით,
და ქუჩებში დაყარა გადაღლილი ფოთლები,
მე შენს სახელს ვატარებ ძველი მოგონებებით,
როგორც ღამე ატარებს ჩამქრალ თანავარსკვლავედს.

მზე დაბლა დაეშვა და ცა გახდა მოფერმკრთალო,
ნისლმა მთების კალთებზე დაიბუდა წყნარად,
მე ვეძებდი შენს სახეს, მაგრამ გზები დაღლილი
არ მიმხელენ შენს ადგილს და ქრებიან კვლავაც.