სავანე

ჰორიზონტს მიღმა იწვის აისი,
მზე ფრთებს აფარებს მძინარე მთებს,
და სანამ გულმა რაღაცა იცის,
დრო უხმაუროდ გვიწერს წესებს.
​უსწორმასწორო ხაზების მიღმა
ღამეც ხომ სუნთქავს როგორც ზღაპარი,
და რასაც წლები ფრთხილად გვიმალავს,
იმაზე ფიქრით ლპება ლამპარი.
​ისევ მივყვებით უსახელო გზებს,
სადაც ღამეში ფიქრი იღლება,
და დრო მიქროლებს, როგორაც ტალღა,
რომელიც სხვა დროს არ დაბრუნდება.