დამტვერილი სცენა

ისევ ის ძველი ქუჩა და ისევ ის კედელი,
ისევ წვიმის წვეთი, როგორც უხმო განაჩენი.
ისევ ის ლამპიონი, გზაჯვარედინზე რომ კრთის,
და რკინაბეტონის ჯუნგლები, წვიმა რომ ცრის.

მაქვს უამრავი აზრი, მაგრამ არაფერს ეშველა,
გადავიკარგები, დავტოვებ ამ დამტვერილ სცენას.
ვიპოვი ჩემს სივრცეს, სადაც არ არის ქარი,
თქვენ კი დარჩით იქ, სადაც დაიმსხვრა ფარი.

აღარ ველი, რომ ვინმე გაიგებს ამ ჩემს ყვირილს,
შემოდგომა ისევ გვასწავლის დუმილს და ტირილს.
ვეღარ აშინებს სულს ეს გაყინული ქარი,
მე კი მწამს, რომ გაზაფხულისთვის გაიღება კარი.