სანამ გადაწყვეტ

ბნელ ოთახში ზიხარ და ისევ ფიქრობ მასზე,
როცა სიჩუმეც კი მისი ლამაზი სახელით ყვირის.
ისევ მისი ლანდი გესახება სველ მინაზე
და გული, ძველი იარებისაგან, ჩუმად ტირის.

სიყვარული, რომელიც ოდესღაც ცას მისწვდებოდა,
ახლა ქარისგან წაღებულ ფურცელსაც კი აღარ ჰგავს.
შენ ისევ ელოდები, რომ ერთ დღეს ის დაბრუნდება,
მაგრამ დრო გადის და, სამწუხაროდ, იმედი აღარ გაქვს.