მაკონდოდან მთაწმინდამდე

მე ვემეგობრები გალას და შორიდან ვიცნობ მარკესს,
ქუჩის ლამპიონებს ვპარავ მივიწყებულ ბზინვას,
ჩემი ნაბიჯები მიწას უცნაურ ნაკვალევს ამჩნევს
როცა სველ ასფალტზე ღამე მარტოობის ქარს დებს წიგნად.

ქალაქს სძინავს, დრო კი გაიყინა ერთ წერტილში,
ქაღალდზე ტოვებს კალამი მუქ, უძილო ნაკვალევს,
ნაცნობ ხმებს შორის ისმის ძველი ჩუმი ნუგეში,
რაც ამ უცნაურ მეგობრობას კიდევ უფრო აღრმავებს.

გალა მიღიმის და პოეტურ ქარიშხალს მპირდება,
მარკესი მზერას შორს აპყრობს და რეალობას ქსოვს,
ამ ორ სამყაროს შორის მე კუთვნილ ადგილს ვპოულობ,
და ჩემი უბნის ქუჩებში ქარი ნაკვალევს სპობს.

მე ვემეგობრები გალას და შორიდან ვიცნობ მარკესს,
მათი აჩრდილები ამ ნაწერში პოულობენ ბინას,
და სანამ ქალაქი გაიღვიძებს და მზე ამოანათებს,
ჩემი კალამი ამ ჯადოსნურ ღამეს ქაღალდზე იცავს.