ოცდამეერთე ტომის ბოლო გვერდი

სანამ დახურავს ზამთარი ძვლების სიცივეს,
სანამ დღისით და ღამით ქალაქში გამუდმებით თოვს,
შევეცდები შენი ხათრით, როგორმე გადაგიყვარო
და ასე დავუსვამ წერტილს ბოლოს ოცდამეერთე ტომს.

ნაბიჯები თოვლზე ტოვებენ ღრმა ჭრილობებს,
ქალაქი კი ძილში იძირება, როგორც თეთრი გემი.
როცა სიყვარული გადაიქცევა აქ მძიმე ვალად,
მხოლოდ წასვლა იქნება გამოსავალი ჩემი.

შენი ხათრით დავხურავ ყველაფერს, რაც გვაკავშირებდა,
ხელებს ცეცხლთან კი არა, ჰაერში გავითბობ,
არც საყვედურს გეტყვი და არც არაფერს მოგთხოვ,
უბრალოდ დანარჩენ ყველაფერს უკვე დროს მივანდობ.

ის უსასრულო თეთრი დუმილი, გარეთ რომ მეფობს,
სადაც აღარ არის სიტყვები და აღარც ძველი ვნება...
ზამთარმაც დააფარა უკვე თეთრი ფერი ყველაფერს
და ჩემი ოცდამეერთე ტომიც ამ თოვლის ქვეშ ქრება.