* * *


ამაოებაში, ნაპირზე გათოშილს,
სხვა ქვებსავით მზის სხივი მათბობდა,
თურმე ვიღაცას, ციდან შობილს,
შევუგდივარ დიდ, მღელვარ მდინარეში,
ცოტა ხანს ამაშხეფა, მასველა,
და მალევე,
მღელვარ სიცოცხლის საწადელი ჩამომშრა; 

მრიყავენ ტალღები, 
და ბრბოს ფეხები,
კვლავ ნაპირისკენ,
ამაოებით ვხურდები ისევ; 

ვინმეს ხელიდან,
ალბათ მდინარისკენ,
მალე კვლავ გავიფრენ.


5 აგვისტო, 2021წ.
იკო.

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2024

@ კონტაქტი