დედასამშობლო გვიხმობს!

ბიჭი ვარ იცით თან ქართველი აფხაზეთიდან
აბჯრის მაგივრად,შემორტყმული უჩუმრად ვტირი
ეჰ ჩემო ქართლო ყურმუსაღო კერის ტუსაღო
ჩვენში პირველი შენ დაიჭერ და ვეღარ იბრძვი

ახლა ვარ თითქოს გალაფული ნატანჯი სისხლში
მოსული მაინც სანუგეშოდ როგორც უსტარი
სირცხვილი,ასე როგორ გვძლია პატივდიდებამ
სირცხვილი,ქართლში ირანის დროშა ცამდე რომ მიდის

კვლავ გარბის წლები გაზაფხულიც აყოვნებს მარად
ჩვენსავით ბაძავს დეკემბერი ვახტანგ გორგასალს
მე აღარ ვიცი,რაღა ვუყო შევინახო თუ
დავრჩე ხმლით ხელში როგორც პეპის ძველი პოვსეტკა

რადგან ადრეც ვთქვი ახლაც ვამბობ ეჰ ტუსაღი ვარ
მაგრამ შაჰიდად თავს მოვიკლავ მე გეფიცებით
რადგან ჩვენ ჩვენმა საქართველომ უკვე გაგვყიდა
და დაგვამარცხა ცოფიანმა ოსმან ხანებმა 

როგორც აჭარა,თბილისი და კლდე დარიალის
კავკასიონზე თუ ფერდობზე დაწვა ბზიფის მთის
სამასი წლის წინ,სულ სამასი ბავშვი ბიჭი და
აქ ასე ტანჯვით ჯვარს სახავდნენ მჭადზე უფლისთვის

თუმცა ეს ოდა სამშბლოა,ცოდვის გამხელა
და მერე ალბათ პირნათელი კვლავ ცამდე ივლი
სიცოცხლე?უნდა დაივიწყო ჩემო ტანხმელავ
და მერე ვითომ დიდებული ამაყად ივლი


ახლა ვარ თითქოს გალაფული ნატანჯი სისხლში
მოსული მაინც სანუგეშოდ როგორც უსტარი
სირცხვილი,ასე როგორ გვძლია პატივდიდებამ
სირცხვილი,ქართლში ირანის დროშა ცამდე რომ მიდის