ეძახი შვილებს

თრობა და რული.
არსაით თქმული
რაღა ქართული,
მკვდარია სული...
მკვდარი ასული.
მარად უშვილო
მაგრამ ასწული.
ტირის რაქელი.
როკვა და ცეკვა,
მანჭვა და გრეხა,
ბახუსის მსხვერპლი
დარდმა არია,
ეძახი შვილებს,
სევდას იოტებ
ისევ სიჩუმის ისმის არია
ეძახის შვილებს
რაქელი გოდებს
დარდმა არია,
აღარ არიან,
აღარ არიან!







***
ჯვარცმულო ზეცავ,
ქართულო მიწავ
რამდენს აიტან?
და რამდენს ზიდავ?
ვინ იცის...