იყო და არა იყო რა

იყო და არა იყო რა

ნასხვისარივით მოიგდო მხრებზე
მზემ ღრუბლის თექა და ცხვირ-პირს მალავს,
ჰგონია - ერთხელ თუ გაჩნდა ცაზე,
აღარასოდეს აღარსად წავა.

რძისფერ დილას მახსოვს იყო,
იყო,ახლა აღარ არის
ფიცარსახლი - ხემოცისფრო,
კარღია და ფარღალალი.

ბებოჩემი ცისფერთვალა,
ტანსავსე და ხელ-ფეხმალი,
მახსოვს იყო სხვა ზაფხულებს,
ამ გაზაფხულს აღარ არის.

კაცი — თვითონ “კრიმანჭული”
აქ შვილით რომ ამაყობდა,
დაჯდებაო ჩრდილის გულში
ამ ეზოში ვაშლს ამყნობდა.

საცეხველში ტყდება ტარო
მზენასვამი სიმინდების,
მუცელსავსე ნაცეხვარით
სიმაძღრისგან ირინდები

თითქოს, ჩემო საცეხველო,
ბებო-პაპის ნატარებო,
ჭანჭურის ქვეშ ჭრიჭინებთან
ერთად ღამენატარებო.

დაიხვნეშა ხვამლმა, სუნთქავს
სუნთქვით მრავალჟამიერის --
აგერ ვარო, მართლა იყო
რაც იყოო - წამიერიც!

რძისფერ დილებს ახსოვთ იყო,
იყო, ახლა აღარ არის!
ფიცარსახლი- ხემოცისფრო,
გულღია და ფარღალალი…