ჩემი პოეზია ადამიანის სულის უხილავ ჭრილობებზე, ყოფიერების წინააღმდეგობებზე, ტკივილის მეტაფიზიკასა და იმ იდუმალ განცდებზეა, რომელთაც სიტყვა ბოლომდე ვერასოდეს იტევს. ჩემთვის ლექსი მხოლოდ ემოციის გამოხატვა არ არის — ეს არის მცდელობა, ჩვეულებრივის მიღმა დავინახო უჩვეულო, სიჩუმეში გავიგონო ქარიშხალი და ადამიანური ტანჯვის სიღრმეში აღმოვაჩინო სილამაზის შემაძრწუნებელი ნათება.
ჩემს პოეტურ სამყაროში ერთმანეთს ხვდება ბნელი რომანტიზმი, გოთიკური განწყობა, სიმბოლური სახეები და ფილოსოფიური ძიება. სიტყვა ჩემთვის მუსიკაა, რიტმი — სულის ფარული მოძრაობა, ხოლო ბგერათა შეხამება — ის უხილავი ძალა, რომელიც ლექსს მხოლოდ წასაკითხ ტექსტად კი არა, განცდად აქცევს.
არ ვეძებ სილამაზეს მხოლოდ ნათელში — ზოგჯერ იგი ნანგრევებშია, ზოგჯერ ჭრილობიდან ამოსულ ხმაში, ზოგჯერ კი იმ სიჩუმეში, რომელიც ყველაზე მძაფრად ყვირის.
კასიანე ჩემი პოეტური სახელია — სივრცე, სადაც სიტყვა იძენს ჩრდილს, განცდა — ფორმას, ხოლო სული საკუთარ უსასრულობას ეჯახება.
პოეზია ჩემთვის პასუხების გაცემაზე მეტად კითხვების გაბედულად დასმაა; მცდელობა, რომ წარმავალს მარადისობის ელფერი შევძინო და უთქმელს ხმა მივცე.