მარადიული მუზა

როცა მიყურებ და მეკითხები, რა არის 
არსი სიყვარულისა, გიმზერ და ვხვდები, 
წუთისოფელში შენ ხარ იმედი მომავალისა.
ზამთარში, ყინვაში, სიმარტოვეში,
შენ მესახები უდაბნოს ვარდად.
როცა ღამდება, მთვარე ანათებს,ხდები მიზეზი ჩემი მუზისა-
ჩემი ფიქრები, სიტყვები თქმული, 
ყოველი განცდა დაბადებული, 
გაქრება ჩუმად ნისლსა და ქარში...
წაიღებს ღმერთი- მარადიული.