ადგილი

უეცრად ერთ ოთახში აღმოჩნდნენ ერთად,
ნაცნობია სივრცე და ნაცნობია სევდა.
კედლები იხრწნებიან საკუთარი უსუსურობით,
წარსული მოჩანს შპალიერის უხეში ხორკლით.
გაზეთების ფენა - დამცინავი არქეოლოგია,
„ერთიანობა მომავალია“ - ძველი იდეოლოგია.
ნესტი და ჭვარტლი, კოლექტიური მეხსიერება,
შეჭმული და დანაცრებული ბედნიერება.
აქ იატაკი და ჭერია არეული,
გზა უფსკრულისკენ - მარტივი და ზღაპრული.
კუთხეში საწოლი, ზამბარები ჟანგიანი,
ფეთქავს რიტმი - სტალინური, ძველებური!
საბანს დაუკარგავს სახე და სარჩული,
ვეღარ ხვდება, სად აქვს პირი ან დასასრული.
კედელზე ფანჯარაა - დახატული და მრუდე,
მის მიღმა ისევ კედელია, როგორც ბუდე.
მდიდრული კარადა - სიცარიელის ნიღაბი,
გამოღებისას სახეში გეცემა... არაფერი.
და შუაგულში - ნათურა, ჯიუტი და კაშკაშა,
ტკივილამდე ანათებს ამ უხმო ადგილსა.
იქნებ მხოლოდ ბუზისთვის, სულთმობრძავისთვის,
ვინც გასასვლელი ვერ პოვა,
ვისაც სიკვდილად უღირდა ამ სინათლესთან ყოფნა,
და ამ პატარა მზის ქვეშ აღსასრულის პოვნა