პიეტა

იქ, შორს, ქარს გაჰყვა ჩემი თვალები,
ერთ დროს ალისფრად მოელვარე თეთრი ფარებით
და უსასრულო იყო ქიაზმა.

მზერა უნდობი, მზერა უგრძნობი,
გაყინული.
მახსოვს ჩამქრალი მზერა,
და მაინც მოელვარე თეთრი თვალები,
მეოცნებე,
უსასრულო გაზაფხულობით სავსე თვალები.

დღეს მე მიმზერენ საყვედურით
საფლავის ქვაზე დახატული შენი თვალები.
მძიმეა ტვირთი.
მზე სხივთა მფენი, მიღმიერი.
მზერა წყლიანი.