...

Ჩუმი ნაბიჯების ხმა მესმის ისევ,
ვხვდები, რომ Რაღაც არაა რიგზე, 
ვხვდები, რომ ისევ მომიწევს ფიქრი,
რომ ვესაუბრო მილეულ Მთვარეს.
ისევ და ისევ ოჯახის უფროსი,
 Ჩხუბობს ისევ უაზროდ ამდენს,
რომ გიჟები ვართ ყველა ის, 
ვინც ვესაუბრებიᲗ მილეულ Მთვარეს.
და იქნებ არ იცის Თავად,
Თუ როგორია გიᲟებისაᲗვის 
საუბარი ადამიანზე, რომელიც,
ასე Ძალიან უნაᲗებს სულს,
რომელიც არ სწყდება ფიქრებს არეულს,
და უარესად Აგიჟებს მას, რომ,
ზუსტად Მთვარეა მხსნელი იმ Ღამის,
რომლის ფიქრებიც გვაწუხებს Გიჟებს."