“ივერია”

მეცამმეტე სართულზე ფრთები როგორ შევისხა, რომ დავფრინდე მიწამდე, ან ზღვის ფსკერზე ჩავიდე,
როგორ მინდა მისმინო და შენ სუნთქვა შეიკრა, რადგან იცი ერთხელაც ამ ცოდვასაც ჩავიდენ.

იცი როგორ მწყურია ახლა რაღაც შევცალო, ან ფსკერისკენ დავუშვა ყველა ჩემი ოცნება.
ფეხი თითქოს გადავდგი უფსკრულისკენ უშიშრად, რადგან გულზე ჭრილობა აღარაფრით ხორცდება…

მიტოვებულ ოთახებს სულში ჩასწვდათ ამბები, მე ზღვას ვატან ჩემს სათქმელს, ის ტალღებად მოგიტანს.
-და კედლებმაც იშვილეს ახლა ჩემი განცდები. მიხვალ, ნახავ, როდესაც პოეტი თავს მოიკლავს…