მწყემსის სისზმარი

მთას ამავალი კიოდნენ არწივნი, მეფედ სვიანი,
ცხვარი ფეხთ მისდევს ბილიკებს, ცალფეხას სალსა კლდიანი.
ფარა, ვით ნისლი მთებისა, ხევსურეთს დაჰფენს საბანსა
და მიუყვება ჭიუხებს, სალამურს კვნესით აბამსა.
უტა უძახის ფარასა, ბანს აძლევს მთიდან ვაცები,
მგლის ხროვას შეშინებია კავკასიელი ძაღლების.
წყაროს დაჯდება ვაჟკაცი, მოიხსნის ვერცხლის ჩახმახსა,
თუმც ვეფხის ტყავი არ აცვეს, მთებს ეჭიდება ახმახსა.
გულს გაიგრილებს ნამგზავრი, გაანიავებს ფაფახსაც,
საღამოს კარავს დააგებს, დაელოდება წაწალსა,
ღამე მილეულ მთვარეზე ზეცას ვარსკვლავი დასხდება,
წაწალს ნაწნავი გაშლილი, დიაცსა თეძოს გასცდება.
ტანს მაქმანების პერანგი, აბრეშუმს ხელით ნაქარგი,
შიგ გახვეული ქალღმერთი, უტას ვნებების სარკაზმი.
აელვარდება ლამპარზე თვალ-წამწამ პირი სახისა,
ძოწისფრად ტანი ელვარებს, ტერფი ლამაზი ქალისა.
სხეული, ვითარც ალმასი, ბასრი მზერა აქვს ხანჯლისა,
კაცს, სიყვარულით დაკოდილს, რა მოაშუშებს ხვალისა.
მთას გაჰკიოდნენ ტურები, აბჯარი ესხა ხეობებს,
კარავს ქოფაკი დარაჯობს, კაცი ერბოდა დნებოდეს.
რომ გაახილა თვალები, ძილს ვნებად გატაცებულმა,
წაწალი აღარ დაუხვდა, სიზმარში გაოცებულმა
შეხედა მთებს და შეჰყვირა უღელტეხილის ნაპრალებს,
ამ სასწაული სიზმარით, ღმერთი ნეტარად მაწვალებს.
ისევ შეაბა აღვირი, ულაყს შემოჯდა გნოლივით,
ფარას გაუყვა მეცხვარე, ოცნებებს გამოყოლილი.
თუ სადმე ახლოს იყავი, რად არ მეწვია კარავსა,
შენით მზეს ამოვიყვანდი, მკლავზე გიმღერდი ნანასა.