ქუდი


ქ უ დ ი
    
    მინდა ვაღიარო, რომ მაქვს ერთი განსაკუთრებული თვისება , რაც ჩემს არსებას დაბადებიდან ახასიათებს - ძალიან მიყვარს ფიქრი, განსაკუთრებით კი წარსულზე . ჩემი სევდიანი,  აზრებში ჩაძირული თვალები , ხშირად უჭვრეტენ წარსულის დღეებს და მტკივნეულ თუ მხიარულ მოგონებებს ეალერსებიან.  ამ მოგონებებში ხან   კლასში მერხებს შორის დავრბივარ , ხან მერვე სართულის აივანიდან მეზობლად მცხოვრებ უცნობ ბავშვს   ვესაუბრები , ხანაც დაუკითხავად მივიპარები ეზოში სათამაშოდ . მოგონებები მეტად ტკბილია , მაგრამ ზოგიერთი ტკბილ-მწარე . 
ჩემი ერთი ამბავი ასე დაიწყო:  
 თორმეტი წლის ვიყავი , როდესაც თბილისში ნაქირავები სახლი დავცალეთ , სკოლა და კლასელები იძულებით მივატოვე და ძველი ცხოვრება ელვასავით გაქრა . ახლაც თვალწინ მიდგას როგორი  ცივი, დაღლილი და უხმო იყო სახლი . ძალით გამთბარ ლოგინში  ვიწექი გულაღმა,  თითოეული წამი უფრო და უფრო გვაახლოვებდა განშორებასთან, საბოლოოდ კი დავშორდით...
  ამის შემდეგ იყო სოფელი , სადაც ჩემი ბავშვობის სრულიად განსხვავებული პერიოდი დაიწყო. ვერ ვიტყვი რომ იქ გატარებული წლები გასახსენებლად ცუდია , თუმცა მიჩვეულის გადაჩვევა ძალიან გამიჭირდა და მუდამდღე სევდიანობა დამჩემდა . სოფლის ბუნებამ არ მიუკადრისა, მიიღო ჩემი ფაქიზი, ბავშვური გული და შემიყვარა , როგორც მშობელმა დედამ , მაგრამ ქალაქის მონატრებასთან ვერაფერი გააწყო რა ....
წლები გადიოდა. ალბათ იფიქრებთ რომ უდაგავზრდილიყავი, ყველაფერი გამეანალიზებინა, გარემოს შევგუებოდი და წარსულის ტრავმა დამევიწყებინა,მაგრამ არასდროს , არც ერთი წუთით არ დამვიწყებია ჩემი ძველი ცხოვრება, ძვირფასი მეგობრები და კლასელები. მათ სახელსა და გვარებს ფიქრებში ხშირად  ვიმეორებდი , მათ სახეებს წარმოვიდგენდი და ვნატრობდი გაზრდილი წრიპას, აჩოსა და ხუჭუჭას ოდესმე კიდევ ერთხელ ხილვას. ხშირად იმასაც ვფიქრობდი, ნეტავ ისევ თუ ვახსოვარ  , ნეტავ სადმე  რომ შემხვდნენ  , თუ მიცნობენ მეთქი.დრო გადიოდა , მაგრამ ჩემი ბავშვური სიყვარული და მონატრება , არასდროს გამქრალა. 
   რა თქმა უნდა, გავიზარდე . ცხოვრებამ სრულიად სხვა , სიახლეებით სავსე კარი გამიღო . კიდევ ერთხელ მომიწია ჩემი საცხოვრებელი სახლის დატოვება და ისევ სევდით სავსე ქალაქში, თბილისში გადმობარგება . სტუდენტური წლები სრულიად განსხვავებული  ემოციებით დატვირთული აღმოჩნდა . ჩამოვედი და იმედებით სავსე გუდაც ჩამოვიყოლე , რომელშიც მთელი ჩემი მომავალი მქონდა გამომწყვდეული . ცხოვრების რიტმი შეიცვლა , გავიცანი უამრავი ადამიანი და ბევრი მეგობარიც შევიძინე , თუმცა არცერთს არ აღმოაჩნდა ისეთი მძიმე ხელი, როგორიც ბავშვობის მეგობარს.
დიახ ,გასაკვირია , მაგრამ   ჩვენ შევხვდით.
 ერთ საღამოს უნივერსიტეტიდან დაღლილი ვბრუნდებოდი შინ . მეტროში უამრავი ადამიანი ირეოდა. ძლივს მოვნახე ჩემთვის განკუთვნილი ერთი პატარა კუთხე და ისე ავიტუზე , როგორც მშიერი და ნაცემი ძაღლი აეტუზება ქუჩის კუთხეს . ირგვლივ არავინ შემითვალიერებია , მხოლოდ საკუთარ ფიქრში ვიყავი გართული. მალე მატარებლის ვაგონიდან გამოვედი და სვლა განვაგრძე. მოულოდნელად კი მხარზე მძიმე ხელი შემეხო: 
- მარიამ , ეს შენ ხარ ?
- დიახ , შენ ...შენ ლუკა ხარ ? ,- ვუყურებდიდაბნეული და გაოცებული ჩემ წინ გოლიათივით აღმართულ ბიჭს.
- კი , მე ვარ , ლუკა.
- შენ მე გახსოვარ?
- შენს მწვანე ქუდს რა დამავიწყებდა ,- მიყურებს და იცინის.
- მწვანე ქუდი ... ეგეც გახსოვს ? იცი როგორ მიყვარდა ეგ ქუდი?
- მახსოვს , მახსოვს , მე შენ ძალიან კარგად მახსოვხარ 
- სხვებსაც ვახსოვარ?
- იცი , ჩვენ სკოლა დავამთავრეთ. ვინც ბოლომდე დარჩა და არ გადავიდა, თითქმის ყოველდღე ვხვდებით ერთმანეთს და კი, შენ ყველას ახსოვხარ !   ...,
 აღარ მახსოვს ამის შემდეგ რაზე ვისაუბრეთ და როგორ დავშორდით ერთმანეთს , მაგრამ ჩემს მეხსიერებას სამუდამოს ჩაებეჭდა მისი  სიტყვები და მწვანე ქუდი , უბრალო, ხელით ნაქსოვი ქუდი , რომელმაც ბავშვობის მეგობრებს ჩემი თავი  სამუდამოდ დაამახსოვრა.  
 მას შემდეგ ბევრი წელი გავიდა. ვიხსენებ ხოლმე მწვანე ქუდს და ბედნიერებით ვივსები. აი, ეს მოგონებაა ჩემთვის ტკბილ-მწარე . ტკბილი , რადგან ბავშვობას და მეგობრობას ეხება, მწარე -  რადგან მწვანე ქუდი                                                                                 სამუდამოდ დავკარგე ....

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი