...

ჩემი თვალები ხედავდა იებს, 
დამჭკნარს, გაფანტულს ნანგრევებს მიღმა.
და ეს იები ასწრებდა სიკვდილს, 
დროს რომლის დროსაც დრო არად ღირდა.  

ხნისგან დაშლილი საფეხურები 
ბევრს ვეღარ იტანს ნახვრეტებს, სტკივა,  
მისი ბზარები, გამოფიტული, 
სულ რომ უჩენდა გამვლელებს ზიანს. 

და ეს ზიანი სულ რომ თან დასდევს,
მას ვინც გაივლის ამ ქვებზე ხშირად.
პატარა კენჭი თუნდაც უმანკო
გერჭობა ნემსად და გტკივა, გტკივა. 

ღამის სიზმრები ნაუბრი მუდამ,
ხშირად ნაფიქრი ოთახში ჩუმად,
ფიქრობ და ხვდები,რომ ეს სიზმარი 
ნიშნავს არაფერს გარდა მის სურათს