ქანდაკება

აგორებულა ოცდაშვიდი ჭორივით წელი
და ჭორივითვე ჩაუვლია ოცდაშვიდივეს,
მშვიდი ვარ, თუმცა ქანდაკება გამოუთლელი,
ზუის ცარიელ აკლდამაში - როცა მშვიდი ვარ.

წვიმა ისე წვიმს, ვერავინ რომ გაბედოს წასვლა
და რომ ვერავინ მოერიოს ბუნების რისხვას,
რათა სარკეში დამწყვდეულმა ვიღაცის ასლმა
ჩამხედოს სულში, გამომკითხოს - 
რატომ და რისთვის.

რაც ხვალ არ მოხდა, თავისთავად მოხდება გუშინ,
დრომ სადღაციდან სადღაცამდე ზიდა ლოდები
და რადგან წვიმას ჩემს ქუჩაზე ქვასავით უშენს - 
დგას ქანდაკება აკლდამაში და მელოდება.