ლურჯი მანძილი

შენს თვალებში ვეძებ იმ სავანეს, 
სადაც ზეცა იწყება, 
სადაც ღამე ცისფერ კაბას იფარებს და 
ქალაქს სძინავს; 
მონატრება მოდის, 
როგორც ზღვიდან მოვარდნილი ნიავი, 
და გულს ისე თბილად ეძებს, 
როგორც შორეული მგზავრი — ლამპარს.

შენზე ფიქრი ჰგავს გაზაფხულის მოულოდნელ გაღვიძებას,
როცა თეთრი აკაციის ტოტებიდან ცრემლი ცვივა; შენი სუფთა თვალის შუქი მახსენებს იმ ძველ სიყვარულს, 
რომელიც არასდროს ქრება, არც არასდროს ილევა.

და როცა სევდიან ფიქრებს მიჰყვება ღამის კარავში ქარი, 
ჩემს გულში მხოლოდ შენი თვალების სითბო კრთება
ჩვენ შორის მანძილი დნება, ყინულივით მზის გულზე, 
და ეს მონატრება ჰგავს შორეულ, აუფეთქებელ სიმღერას.