მოგონებათა ღამე

მთვარე აფენს ძველ ეზოებს ნაცრისფერ შალს,
და ფოთლები ქარში ფარფატებენ ბნელ, მტვრიან გზაზე;
შორი ტაძარი  რეკს, როგორც ძველი მწუხარების ზარი 
და სუსტი სინათლე იწვის ბინძურ, გრილ ქუჩაზე.
მოდის შემოდგომა... მოდის წვიმის გრძელი შლეიფი,
ქალაქს ეფინება სევდა, როგორც ცივი ნისლი;
და თითქოს შენც სადღაც, ფიქრებში ილტვი შორეული,
ვით გაზაფხულის სუსტი, დაკარგული და სუფთა ნისლი.
სად არის ის დრო, როცა ზეცა იყო ვარდისფერი,
როცა ბაღში იდგა თეთრი, ნაზი აპრილის ფერი?
ახლა მხოლოდ ქარი მღერის შორეულ მელოდიას
და გულიდან ქრება, რაც კი ოდესღაც ძვირფასი იყო ჩემთვის