მე შენი ცოლი მიყვარს

მე შენი ცოლი მიყვარს...
და ღამე
ამ საიდუმლოს ინახავს ბინდში,
ქარი სარკმელთან აწყდება ფარდას
და ჩემი სული იწვის ამ შიშში.
მისი თვალების ლურჯი სინათლე,
მისი ნაბიჯის ჩუმი ექოა...
ვიცი, ეს არის ჩემი განაჩენი,
ჩემი ტკივილი და ჩემი ლოცვა.
ნუ დამწყევლი და ნუ მომთხოვ პასუხს,
ეს სიყვარული ცოდვაა, ალბათ,
მაგრამ მე მაინც მიყვარს და მიდის
ჩემი ცხოვრება ამ დიდ ხანძრად.
ის არასოდეს გახდება ჩემი,
ის შენია და შენს გვერდით სძინავს...
მე კი ქუჩებში, ვით ობოლი გემი,
მივყვები ბინდს და უფსკრულის პირას.
და თუ ოდესმე ჩემი სახელი
წამოცდეს სიზმარში და შენც გაიგო,
არაფერი თქვა, დახუჭე თვალი —
ეს ჩემი სულის ბოლო ლოცვა იყო.