ბუმერანგი

მე ვერ ავხსენი რა დამიშავე,
ამიტომ გქვია უდანაშაულო,
ვერ განვიქარვე დარდი და სევდა, 
ლექსად ვიქეცი, როგორც პაოლო.
აღარ გათენდა ეს შავი ღამე,
მზის სხივი იქნებ ვიდღესასწაულო,
ჩემთან დარაბებს ქარი ამტვრევდა
და მაინც შენმა სიმშვიდემ მავნო.
ვერავინ გაიგო წუხილი ჩემი,
როცა ღიმილი ცრემლად მდიოდა,
უმოწყალოდ იძირებოდა გემი,
თითქოს არაფერი გამომდიოდა.
გვემას და წუხილს არ მივეცი ნება,
ეპოვათ ძველად დაკარგული რუკა,
რადგან მე ისევ ვგავარ ბუმერანგს,
შენგან ნასროლი, ვბრუნდები უკან.