ფიფქები

დიდი ხანია აღარ ვწერ,
ჩემი ფიქრები ქრება,
ფიფქები ცვივა ასფალტზე,
მაგრამ ცოტა ხნით რჩება,
გამოანათებს განა მზე,
მე მაქვს ასეთი ჩვევა,
ის რაც ჩემშია განახებ,
შემდეგ კი იღუპება.

ნოსტალგიამ წამიღო შორს,
ფიტული ფიქრებით თბება,
გონება ძალას მთხოვს,
ჰაერით ვერ იკვებება,
ვხვდები, რომ ვაგებ ომს,
მარყუჟში დღე მეორდება,
ყოველი ბრძოლის დროს,
ნაცნობი სცენარი მხვდება.