ქვაფენილები

საკუთარ თავს სიხარულისგან ვძარცავ,
სანამ მუქად ანათებს ოთახს სიბნელე,
მე რაც ვიპოვე ყოველდღე ვკარგავ
და ამაზე ფიქრში გზასაც ვიძნელებ.

ჩემს ძველ ქურაზე ნერვებს რომ ვადგამ,
სიმშვიდე კვდება როგორც იმედი,
სიურპრიზები არ მხვდება კართან,
მაგრამ მახარებს თუკი მივედი.

ბედნიერების მტვერს ქარში ვფანტავ
და ცარიელდება ძველი ქილები,
როდესაც ლოცვებს მტრედებს არ ვატან,
თითქოს ვერ მგრძნობენ ქვაფენილები.

ვუყურებ თათებს ილოკავს კატა,
კვლავ შეამოწმეს გაზის მილები,
ბავშვებს დაგვიკერეს ღილები მაგრად,
მაგრამ ჩვენ დავრჩით აწყვეტილები.