ღამე ქარიანი


ისევ ავდექი და ფიქრებს გავუყევი,
ლაბირინთებს ქსოვდა ღამე ქარიანი,
გულდამძიმებული ფარნებს ვანათებდი,
მისი ლანდი ვნახე, გზაზე შხამიანი.
თვალის მოკვრა უკვე გულს მიბზარავს,
ფიქრი ტანზე მაცმევს ძველ იარებს,
გამოვცალე ჭიქა დარდით ამღვრეული,
სხივები აღარ ჰგავს მზისფერ თვალებს.
იმედებსაც ვატან ღამის მატარებელს,
გზას კვლავ ავსულები მიბნელებენ,
ისევ ჩურჩულებენ და ვერ მაჯერებენ,
ვერ ვიჯერებ, როგორ გიმეტებენ...
მაგრამ არ არსებობს გზა და არეალი,
სადაც არ ვიყავი, რაც არ მოვიარე,
მაინც ვერ ვიპოვე სატრფო სანატრელი,
სატრფო, ბალახებში მწოლიარე...

შეგიძლიათ გააზიაროთ მასალა, თუ მიუთითებთ ავტორს.

0 კომენტარი

© POETRY.GE 2013 - 2026

Facebook Telegram კონტაქტი