გილგამეში

ნი მე ატამივით მხლიჩავს რეალობა,
მძიმე ჟარგონებით, ლექსში ვითარეშე.
სიყვარული არის მხოლოდ ზედა ლოჟა,
სადაც უკდავებას ვეძებ, როგორც გილგამეში.

მინდა სითბო იგრძნო, იქაც, სადაც ყინავს,
სადღაც - ბნელ და სადღაც - ცივ ღამეში.
ახალი დღე იქნებ აღარ ჰგავდეს წინას,
იქნებ დავაკვირდეთ, თუ რას მიგვანიშნებს.

ორად გახლეჩილი მარტო ვბრუნდები შინ,
მარყუჟივით დახვეული დროის სპირალებში.
სადაც - სისხლით იღებება ქალაქები,
სადაც - პოეტების ცრემლებია ფიალებში.

ველზე დავემსგავსე ტრამალის მგელს
და მე თქვენს ფიქრებში - მქვია ლეში.
თუ ის ბნელ ბილიკებს აგვარიდებს,
ბოლოს აღმოვჩნდებით, წმინდა ხელში.

ნი მე ატამივით მხლიჩავს რეალობა,
მძიმე ჟარგონებით, ლექსში ვითარეშე.
სიყვარული არის მხოლოდ ზედა ლოჟა,
სადაც უკდავებას ვეძებ, როგორც გილგამეში.