ამბავი ფრენის შესახებ

- ჩემთან როდესაც ხარ, შენთვის რა იცვლება?
- გულისცემა უფრო ხმაურიანია.
- ეგ ჩემი ბრალია?
- კი, სხვებთან ჩვეულებრივად მიცემს გული.
- იქნებ, ექიმთან მიხვიდე.
- სიკვდილის არ მეშინია.
- რისი გეშინია?
- იმის, რაც უკვე მოხდა.
- რაც მოხდება არ გაშინებს?
- მეორედ ვერ მეტკინება გული იმაზე მეტად, ვიდრე პირველად.
- სიახლეების მიღებას არ აპირებ?
- წარსულიც სიახლეა, თუ არ ივიწყებ.
- უცნაურია, შენი აზრით რა არის რეალური?
- ის რაც დავკარგეთ.
- ვეღარ ვიპოვით? (იცინის)
- შეცდომებში უნდა ვეძებოთ.
- ხუმრობის გარეშე, მართლა რისი გჯერა?
- მე მართლა მიყვარხარ.
- ვიცი, მეც.
- არა, როგორი სიყვარულის არსებობისაც არ მჯეროდა, ეგრე მიყვარხარ.
- ეგ როგორია? 
- აღმოვაჩინე, რომ ის რაც მეგონა არ შემეძლო, ახლა შემიძლია.
- ფრენა? (იცინის)
- თუნდაც.
- მაშინ ალბათ, ჩემს გარეშეც შეძლებ ფრენას.
- არა, შენს გარეშე დავეცემი.
- უბრალოდ უტრირებ ყველაფერს...
- შეიძლება, მაგრამ მხოლოდ შენთან მიმართებაში?
- შეიძლება.
- ფიქრობ, რომ შენ არ შეგიძლია ფრენა?
- არა, არ შემიძლია.
- ჩემი აზრით შეგიძლია, უბრალოდ, ზედმეტად ადეკვატურად უყურებ სამყაროს.
- ალბათ ეგრე ჯობს.
- ვისთვის? 
- პირველ რიგში საკუთარი თავისთვის.
- ოდესმე გიტირია ჩემს გამო?
- კი, შენ?
- მეც, შენი აზრით ეგ არის სიყვარული?
- ალბათ, შენთვის?
- ჩემთვის მაინც ის, რომ ფრენა ვისწავლე. 
- სასაცილო ხარ.
- გეთანხმები, მაგრამ, ზოგჯერ ძილის წინ ცრემლები მომდის.
- რატომ?
- შენ მახსენდები.
- ჩემი გახსენება სატირალია?
- "სიყვარულის ცრემლები"-ს თეორია არ გაგიგია?
- არა.
- იმიტომ, რომ მე მოვიგონე.
- ვერ ხარ. (იცინის)
- ოდესმე მითქვამს, რომ სრულჭკუაზე ვარ?
- გინდა, რომ ვერ იყო?
- საგიჟეთში ექთნებს თავი პაციენტებზე ჭკვიანები ჰგონიათ.
- მერე?
- ექთანი ვერ იქნება ნაპოლეონზე ჭკვიანი.
- სულ ხუმრობ.
- ზოგჯერ, ხუმრობაშია ჭეშმარიტება.
- პაულო კოელიო? (იცინის)
- ხედავ? შენც იფიქრებ ხუმრობებს, მაგრამ მე მომავლის შიშით ნაკლებად მეცინება.
- შიში არ გეტყობა, შენს ხელში ყველაფერი არასერიოზული ხდება.
- ნიჭია, შენ რატომ ხარ სერიოზული?
- შენი აზრით სერიოზული ვარ?
- კი, შენ ფრენა არ შეგიძლია.
- იქნებ დრო მჭირდება...
- არამგონია, დროის გასვლის შემდეგ, ვადა იწურება.
- მაშინ, შენ უნდა მასწავლო... (იცინის)
- ფრენა არ ისწავლება.
- კი მაგრამ, შენ ხომ დაფრინავ?
- მე შენს გამო დავფრინავ, შენ სხვის გამო დაიწყებ ფრენას.
- ეგ როგორ? 
- დრო გავა და მიხვდები.