მოხუც მეს

ერთ დღესაც ქარი წაიღებს ამბავს
და შენც დარჩები მოხუცი მესთან...
მერე ჩახედავ სარკეში თვალებს –
ვაი, თუ მართლა ვერ იცნობ თავსა.
​ხელის კანკალით გადაშლი ფურცელს
და ამოიკითხავ  სიტყვას – „საქმეს!“
ამხელა წიგნი ხომ ერთი სიტყვაა,
რა ჯანდაბაა ამდენი საქმე!
​რას ემსახურე ამნაირს, რასა?
სად არის შვილი, ან კვალი შენი? 
რას შეალიე, ვის შეალიე...
მარტოდშთენილი შესცქერი ღუმელს.
​გადაშლი ფურცელს და ეძებ  სახელს,
„მარტო კაცი ვარ, ეული მარტოდ!“
სად დაიშალა ლაშქარი შენი,
რად მიგატოვეს ასე და ამდროს?