სიყვარული მესამედ

ვბრუნდებოდი ქარიშხლიდან, და გონება შენზე ფიქრში სადღაც მარხავდა.
ვბრუნდებოდი, და ამინდიც აჩქარდა — უშენობა ღამის ორსაც გადასცდა.

შენთან ყოფნამ სიყვარული მაჩუქა,
ამინდმაც ყარა ფესვები…
როდის გამოიდარებს? როდის გამეღვიძება?

შეშლილი თვალები უშენობას უჩივის,
სიშორსაც უჩივის,
და შენზე ფიქრი სიზმარშიც კი ფოთლებივით მათრევდა.

მივეფანტე ჰაერში,
ფოთლები კი წვიმაში ატირდა.

შენი სიყვარული ძალას მატებდა,
შენი თვალები მენატრებოდა.

ის დღეები მელანდებოდა ღამე,
ფიქრში შენი სიტყვები რომ
მენატრებოდა…

და ისევ ამინდი აჩქარდა,
უშენობაც გულში ჩუმად მარტყამდა.

ღამის სამსაც ისარი ისე ჩქარა გადასცდა,
სიტყვებს ვერ ვპოულობდი,
და შენზე ფიქრში ხელმეორედ სულში დაზამთრდა.

ზამთარს არ ვეგუებოდი,
და ღამე შენზე სიზმრები ტალღებივით მათრევდა.

ავტორი ნიკა ყუფუნია