მე ჯიჯი და მთვარე

მზე მიგორავდა ცის კამარაზე,
ლაჟვარდოვან ცას ზედ ეკრებოდა ფერი ალისა.
ჰორიზონტს მოსჩანს ლანდი ქალისა,
რომელიც მიყვარს აქედან ცამდისა . 

დაბნელდა ცამ იწყო მოფენა მთვარის დარდისა. 
მეწამულ ცაზე გადაჰკროდა ბინდი ბურუსის.
პირველად ვნახე ცა მოჭედილი,
ვერცხლისფერ ფერად გადაპენტილი.


მთვარე გაბერილი როგორც ბროწეული
და გაგორებული ჩემს ფანჯრის პირას.
ისევ მაწვებოდა ყელში მე წუხული ,
ჩემი ნანატრი ქალის ვარისა.


მთვარეს ვუყვებოდი მე ჩემს სატკივარს
და იმას შენთან რა ძლიერ მსურდა.
თითქოს დარდები გულით ნატარები,
შენამდე მხოლოდ მას მოჰქონდა.

არა არავარ მე იმის კაცი,
რომ ვიწუწუნ , ანდაც რომ მოვსთქვა.
ის იყო ხიდი ჩვენში გადებული,
რომელიც იყო შენთვის ანთებული  .