სამშობლო

სოფლის უნებურ მზეს ონავრად მოვარდნილ დილას მერცხლების გალობა გასდევს ხორბლის თავთავთა მიხვრას ოქროსფერ ალმური ასდევს ცა კალთად ერთვის  მყინავრს  სახლთან მოვარდნილ წყაროს ნაკადულს გრილს და ცივ ჩქამს სოფლის სურნელი ჰყვავის  და ატმისფერი დილა ახლად ამოსულ ბალახს შველი შეცქერის მშვიდად ჩემი ხატია სამშობლო და არის ყოვლად წმინდა