სევდიანია შენი ხილვა

რა სევდიანია
Შენი ხილვა,
როცა წყალᲨი დგახარ,
კისერზე ბაფთით,
და ტყავის ტუფლით,
Შესული ხარ 
მღვრიე მორევᲨი

Შენი სახე დაბნეული
და გაუგონარია Შენთვისვე,
ნეტავ თუკი სცნობ,
მაგ ოფლიდან
ცივად ნარეკლ,
საკუთარ თავს,
თუკი გეცნობა

მე გაწვდი სარკეს,
Შენ კი იჭერ მკლავებს გასწვრივ
და ნაპირს უწყებ თვალიერებას,
თუკი სᲩანხარ,
თუკი გხედავს ვინმე მᲨველელი,
თუკი იცნობი
ვინმეს მიერ და გადარᲩები

შენ სევდა - შივავ,
სულ სევდაᲨია
ამოსვრილი Შენი საცვალი,
ნეტავ გაგევლო ამ მორევᲨი,
თორემ იწყება
უეცარი ტალღის დინება,
და მაგ პიჯაკᲨი,
მაგ ბაფთაᲨი რას მოერევი

მე მეცოდები,
ასე რიგად რომ სევდიანობ,
წინ უნაპირო ზღვას გაჰღელავ,
უკან კი ნაპირს,
ვერც სცილდები,
უახლოვდები

ნელა მოვერცხლავს, 
Შენს ქუთუთოს
და სუფთა პიჯაკს,
ეს ტალღა ცივი,
მის წვეთებით
წინაპირობად,
და გაცივდები,
და გაცვილდები

და დგახარ ისევ,
Ძველი საცვლით,
უკვე Ჩასვრილი,
თუ ტალღა მორევს,
მორევს ტალღა
თან გაიყოლებს,
ვერ მოდუნდები,
მოგრევს ტალღა,
და  გაგიყოლებს.