ლოლოებს მზისას

გონის ამრევად
ისმის Ჩუმად გახეთქვა ბგერის,
Შორიდან სწრაფად ახლოვდება ღელვის ტალღები,
დამიმორჩილებს უსიტყვობა და
აღქმა ამის,
რომ პირს Ჩემივე უქონელი ხელებით ვიკემს

ახლა რთულდება არაფრიდან თანწყობა აზრის,
რთულდება ფიქრი როცა სჯიან არასწორ თქმისთვის,
და დროც გადიქცა სადამსჯელო უსახო რაზმად,
არ Შემიცოდა მთელ მოედანს ატარა Ჩემი,
ჯერ კიდევ ახლად აწყობილი ლითონის ტანი

მე მიყოლიებს ხᲨირი სწრაფვა არასრულისკენ,
და ნასამართლევს უკვე თქვენგან
დამდევს სიზმრები,
რომ დიდი ხნის წინ Ჩაიარეს მტვრიან ქარებმა,
თქვენ კი თითქოსდა უწერელ კანონს,
ვერაფერს ერᲩით და ასი ხელი,
Ჩააყოლეთ ღრმად მიწის საბანს

ქუᲩებს მოკაზმულს,
ლოლოებს მზისას გადაჰყვა Ჩემი,
გულ ამოკოდილ სხეულიდან ხმამაღლა მღერა,
ვერ დაიმᲨვენა Შემოდგომით ასფალტი ნაცვენ,
ნოსტალგიისფერ და ᲨემომᲨრალ ფოთოლთა ღრუბლით

რადგან ყოველ ჯერს,
თქვენ კეტავთ ფანჯრებს,
და ცივ სახებით სწირავთ სხეულებს,
რომ ვერ გაიგოთ როგორ იცვლება დრო და ფერები,
და რომ არ გემჩნეთთ სამყაროსგან Შორს რომ გადექით

და მაშინ როცა მზერა იყო მიწის  პირისპირ,
გადაიფრინეს ცხელ ზაფხულად ლურჯმა გედებმა,
ახლა კი გვალვა დარჩენილა მზის კუდის კვალად,
და ოხვრა ისმის, ნეკნების ქვეშ
ხმელი ფილტვების