არ მერიდები

რად დაცხრი,
მეუთვალავჯერ მეკითხები, 
სად გაქრა -
ნატვრა, 
სასჯელი,
თუ ეს იარა,
ფანტომებივით შეუმჩნევი, 
შენთვის ხილული

ვდგევარ? 
თუ ვებრძვი?
მძიმე ფიქრებს ემალში ურევ,
წამოგადუღებს 
კითხვები და, კვლავ, პასუხები,
დასმული მზერა,
უკვე ასგზის გრჩება უთქმელი,
გამოგაღვიძებს ტერფის გულქვეშ,
დაძვრილი ტალღა

შენ, სილუეტებს ემალები, 
და რჩები მარად,
როგორც ფიქრები
გაუმხელი, საკუთვრივ მესათან,
ძრწიან შიშებით,
გამოთლილი სველი თვალები,
მცხუნვარე მზის ქვეშ?
მეკითხები, არ მერიდები

არ მეორდება თითქოს
ძახილს, მოჰყვება ხოლმე,
ყოველ ჯერს ახალ,
ფორმათ შორის განვრცილი ექო,
შენს გავებივით
გაღებული არის ეს სმენა,
და მომლოდინე
ათას კითხვის, ათას პასუხის

და ის, უგვანო,
ვინც გონიერ ფიქრებს დახვდება,
ხან პასუხები, ხან კითხვები,
ქრება და კრთება,
და უთვალავი სიზმრებიდან, 
ვკრეფ შენს სასთუმლის -
უძილო დარაჯს,
ბრძენთა შორის,
ბრძენსა და მარადს

არ დაღამდება,
წილი ერგო მზის უმტვრევ მაჯებს,
შემოგაფარებს ვით მუზარადს,
მადლმოსილ ხვევნას,
და შენ იდგები ქარიშხლის წინ,
ვით მზევინარი,
შენ გრძნობ, თუ არა?
მეკითხები, 
არ მერიდები