მთაწმინდა;

მთაწმინდა..
-------------

ცისფერ ნისლებში გახვეულა თბილისის მხარი,
მთაწმინდის კალთას ჩურჩულით სცდება ნიავი,
იქ საუკუნო მყუდროებას იცავს ტაძარი
და წინაპართა ჩრდილებია მუდამ მბრწყინავი.

​იქ ბარათაშვილს უმღერია მერანის დარდი,
იქ ილიას სულს სამშობლოზე ნატყვიარი აქვს,
იქ, ნაქარგები მუხლმოდრეკით იის და ვარდის...
დიდ პოეტებს ჩემს შესახებაც უთქვამთ, მგონია.

​ვიცი, მელიან... საუკუნის ფიქრთა კრებულში,
ჩემი სტრიქონიც ჩაიწერება, როგორც ანდერძი,
იქ, აკაკისთან, ვაჟასთან და გალაკტიონთან,
სიკვდილის შემდეგ ჩემს ცოცხალ ლექსს მაინც გადავშლი.

​მესმის ძახილი, კლდის ნაპრალებს მოაქვთ ზუზუნით,
რომ ჩემი ადგილიც იქ არის, იმ ცივ ლოდებთან,
სადაც პოეტთა უკვდავება იწყებს გუგუნს და
ზღაპარი არის პოეტობა ამ დიდ მგოსნებთან.

​ზევით მივიწევ... პანთეონის ჩუმ მესვეურებს
მივუტან სუნთქვას,ჰო ამაყად ჩემი გრძნობებით,
მე იქ მელიან... ჩემს სათქმელს და ჩემსავე დღეებს,
ქართული სიტყვის უკვდავი და დიდი მგოსნები.

10,06,2026,ო.ზოიძე უცნობი რომანტიკოსი.