მამულო:

მამულო, შენი მიწისა
ყოველი მტკაველი მტკივა,
შენი წარსულის დიდება-
გულშიი ნაკვერჩხლად მცვივა.
​
შვილო, გიბარებ ანდერძად,
წინაპართ ნავალს, ნაშენსა,
ეს მიწა სისხლით დაცული,
უნდა ებაროს შენს მკლავსა.
​
არ დაივიწყო ენაო,
მამა-პაპათა ლოცვები,
ქართული სიტყვის მხედარო-
გტკიოდეს ერის ცრემლები.
​
​აქ წინაპართა სისხლია
შენს ძარღვში ალად ქცეული,
შენ სამშობლოსთვის გაგზარდა
მამამ — გულითა რჩეული.
​
აქ არის შენი აკვანი,
შენი სალოცავ-ტაძარი,
შენ უნდა გერქვას დესპანი-
ხელთ გეპყროს მტრისთვის ლახვარი.,

აქ უნდა იდგე კლდესავით,
არცერთ ქარტეხილს დახრილი,
რომ შენი მტკიცე მარჯვენით
მუდამ ელავდეს მახვილი.
​
​​გულზე გესვენოს სამშობლო,
სულის საფიცარ ხატადა,
რომ შენი სუფთა სახელი-
წინაპარს დაეფასაო.

​
მწვერვალებს შეჰყურე ამაყად,
ფესვი აქა გაქვს, გესმოდეს,
სანამ შენ ცოცხლობ, ქართველო,
ეს ქვეყანა არ დაეცემოდეს!

02,06,2026, ო.ზოიძე ავტორი უცნობი რომანტიკოსი..