მზის ნამსხვრევები:

მზის ნამსხვრევები ცეკვავენ მტვერში,
როგორც სიტყვები — ნათქვამი ნახევრად,
ჩვენს შორის სივრცე ისე გაიბნა,
რომ სიახლოვე ჩანს მხოლოდ ზმანებად.
​ქვიშის საათში ჩაიწვა დუმილის
თეთრი და ლურჯი ჰორიზონტები,
იქნებ ეს სიზმარი უფრო ნამდვილია,
ვიდრე ის გზები, სადაც გცილდები.
​არც შეხებაა და არც სახელი,
მხოლოდ ჰაერის თბილი კანკალი,
სიყვარული კი — ოაზისია,
შორს, უდაბნოში გადაკარგული.
​ექოა მხოლოდ, სუნთქვის ნარჩენი,
გამჭვირვალე და სულ ოდნავ მწარე,
ჩვენ ერთმანეთში ისე დავიშალეთ,
როგორც ღრუბლებში იშლება მთვარე.
​წყლის ზედაპირზე დახატულ ჩრდილებს
ვეღარ აგროვებს დაღლილი მზერა,
ეს სიახლოვე ისე ნაზია,
თითქოს ფურცელზე არც დაეწერა.
​ნაბიჯი მძიმეა, გზა — უსასრულო,
ანარეკლები გვიცვლიან სახეებს,
და რაც გვაკავშირებს, ისე ჩუმია,
როგორც ჩურჩული შიშველ რტოებზე.
​გზაჯვარედინზე ქრება ფერები,
იქ, სადაც ფიქრი სინათლეს ერთვის,
ჩვენი შეხვედრა იყო მირაჟი —
დაუმთავრებელი ლოცვა თავისთვის.
​და როცა ნისლი ბოლოს დაიშლის
ოქროსფერ თმებს და ვერცხლისფერ სხეულს,
დარჩება მხოლოდ სითბო უცნობი —
გულში, ვით სიტყვა, გადაუნთქმელი.

ავტორი;ო.ზოიძე უცნობი რომანტიკოსი..