მწუხრის სიმფონია:

მწუხრის სიმფონია:
​
სულის ტაძარს დაეუფლა - სამუდამო მწუხრის ნისლი,
მარტოობის უფსკრულიდან - საიდუმლოდ მოჰქრის ქარი,
ამაოა წუთისოფლის - ძველი შვება კვლავინდელი,
სავანეში ნატიფ გრძნობის,ბჟუტავს  ჩუმად  სანთლის ალი.
​ჩამავალი მზის ჩრდილის ქვეშ, გარინდულა ამბიონი.
ფიქრთა მორევს აედევნა - მოგონების ლეგიონი,
იდუმალთა სამყაროდან-მოეფინა ღამე მკრთალი,
ვერცხლისფერი ვარსკვლავებით, შეიმოსა ცათა თვალი.
​ამ უსიტყვო განშორებას-საუკუნოდ გლოვა მოსავს,
მდუმარების ცივ ტაძარში-სული ჩუმად იწყებს ლოცვას,
შენი ლანდი სივრცეშიაც-დარჩენილა, ვით ხატება,
რომლის შუქით ჩემი უხმო-არსებაც კი განათდება.
​დედამიწას კვლავ დაჰყურებს- მარადობის მძიმე დაღი,
ჩემს სხეულში უშენობით-ჭკნება ფიქრთა ნაზი ბაღი,
შორეული ვარსკვლავების-სევდიანი მოჩანს კრთომა,
ეს გული კი უსასრულოდ-ტკივილების არის გმობა.
​უჟამობის სივრცეებში-გაიფანტა მზერა-კვალი,
ჩვენს შორეულ სიყვარულზე-კვლავ ატირდა ზეცის რკალი,
საუკუნოდ აჟღერდება ეს სიმფონია ნაზი მწუხრის,
ჩემი სუნთქვაც დედამიწას-ამ ეპოქას გადაუვლის.

27,06,206,ო.ზოიძეუცნობი რომანტიკოსი..