ქარში გაშლილი ვარდი;

******
მოდის ქარები... სადღაც შორიდან...
როგორც ოცნება და ნეტარება,
და ჩემი სული, ვით სიმფონია,
ამ უცნაურ ხმას ეფერება.

​ისევ აირია ფერი ზეცის,
დაჰქრის ქარი და მოაქვს ფარული,
ეს სიყვარულია – სუნთქვა ლექსის,
შორეულ დარდის ნაზი ჩურჩული.

​შენ ხარ ზმანება, ნაზი და წმინდა,
ვით თეთრი ვარდი, ქარში გაშლილი,
მე ამ ქარებში დაღლა არ მინდა,
თუმცა ვარ სევდით დანამული.

​ო, ეს ქარები! მწარე და ტკბილი,
მიჰქრიან სადღაც, ლაჟვარდებს მიღმა,
და მოგონება – ნაზი და ფრთხილი,
გულში ჩამწყდარი ჩუმ სიტყვად ითქვა.

​მესმის ძახილი... შორი ნაპირის...
სადაც მზე კვდება და მთვარე ბორგავს,
იქ სიყვარული ობლად ატირდა
და ქარის ფრთებზე სიმღერას აქსოვს.

​როგორც გრიგალი – მძაფრი და ცხელი,
შემოიჭრება სულში ნაღველი,
და მეც, სიმთვრალით ოდნავ მორხეული,
ვეძებ შენს ლანდს  – გადაკარგული.

​დაე, მიქროდნენ! დაე, გუგუნებდნენ!
ამ ქარებს მიაქვთ ჩემი დღეები,
რომ ოცნებებში კვლავ შრიალებდნენ
დაბინდებული ეს ხეივნები.

​ახლა კი ვდუმვარ... ქარი ჩადგება...
დარჩება სული – კვლავ მარტოსული,
ასე სრულდება დიდი ზმანება –
ქარში გაჭრილი და გარდასული..

17,02,2026, ავტორი: ო.ზ (;უცნობი რომანტიკოსი)....