ნა-ადრევი შემოდგომა:

ნა -ადრევი შემოდგომა:

ისევ წვიმს, ისევ შემოდგომის ქარი
ოქროსფერ ფოთლებს ქუჩებში ფანტავს,
მიხურულია წარსულის კარი
და სული ისევ შენს აჩრდილს ხატავს.
​
წვიმს დაუსრულებლად, წვიმს დაუღალავად
სველი ხეები ჩუმად კვნესიან,
ჩვენი დღეები ქრებიან თავად
გაფრინდნენ შორს და აღარ არიან.
​
ეს მონატრება-შემოდგომის-ფრად  მწველი
როგორც აჩრდილი ძველი ზღაპრისა,
მე შენს გამოჩენას ამაოდ ველი
გზაჯვარედინზე შემოდგომისა.

​წვეთები რეკენ ფანჯარას ნელა
თითქოს უკრავენ სევდიან სიმებს,
ამ სიჩუმეში დაინთქა ყველა  
და ქარი კვლავაც აცრემლებს მინებს.
​
სად ხარ ახლა და ვისთვის ყვავის
ეგ შენი მზერა, ლანდი მწუხარე?
აქ ფოთოლცვენა,ნისლია შავი
და სიჩუმეა ირგვლივ მძინარე.
​
წვიმს... და ფოთლები ცვივიან ისევ
ქარი  აკვნესებს ფოოთლებს ხეზე,
და მონატრება კვლავ შენთან მიწვევს
მხოლოდ შენზე ვფიქრობ, მხოლოდ შენზე...

17,08,2026, ო.ზ (უცნობი რომანტიკოსი)