ლურჯი იარა:

ლურჯი იარა:
​
ისევ აპრილი... ისევ ოცნება...
და იასამნის ლურჯი ხავერდი,
ვიცი, ამ ღამით არ დამეძინება,
შენს მოლოდინში ისევ დავბერდი.
​ო, ეს სურნელი -სულთა თარეში,
როგორც სიმები დაწყვეტილ ქნარის,
იღვრება შუქი მთვარის თვალებში
და იასამანს ეხება ქარი.
​ამოვარდნილი ნაზი სიზმრებით,
ისევ იშლება ლურჯი მტევნები,
და ამ უცნაურ, ნათელი ფერებით,
მე სამუდამოდ დავეტყვევები.
​მიდის ოცნება სადღაც შორეთის,
სად ცისკარია მარად უძრავი,
ამ სურნელების და ამ მორევის
არის ცხადი და არის სიზმარი.
​არც დავიწყება, არც დაბრუნება,
მხოლოდ წამია ეს გაელვება,
ასე სცოდნია ნაზ ბუნებასა -
სულში ჩაღვრა და გარდაცვალება.
​მინდოდა მეთქვა: „მჯერა, მოხვალო“,
რომ ეს აპრილი არ არის ფუჭი,
მაგრამ სიჩუმე მეფობს მობნეულ
იასამანთა ამღვრეულ ჯგუფში.
​ისევ ქარია... ქარი მგოსანი...
და იასამნის მძიმე მტევნები,
როგორც სურვილი - უცხო ფრთოსანი,
ამ სურნელებას დავეტყვევები.
​და როცა ღამე სუდარას გაშლის,
და როცა მთვარე დალევს ფიალას,
დარჩება მხოლოდ სუნთქვა ამ ბაღში -
და იასამნის ლურჯი იარა.

04,02,2026,ო.ზოიძე უცნობი რომანტიკოსი...